Kada i na koji način u filmskoj kritici i, uopšteno, čitanju filma kao umetničkog dela/proizvoda prepoznajemo njegovu kulturnu funkciju, društveni angažman i političku dimenziju?
Zvučalo bi prilično samorazumljivo, možda čak i suvišno, ako kažemo da se kritika umetnosti bitno promenila u odnosu na doba kada Internet i drugi vidovi brze komunikacije i skladištenja informacija (1) nisu postojali (za ogromnu većinu ljudi čak ni kao zamislive mogućnosti).
Ingmar Bergman: Autoterapeutski karakter filma
HOROR FILM: JEDNA PSIHOANALITIČKA SKICA
Kinematograf i sabornost
Film kao emanacija ikone